درمان انسفالیت و التهاب مغز؛ نگاه علمی از دل تجربه‌های کلینیک آرام

در کار بالینی، بعضی بیماری‌ها آن‌قدر پنهان و آرام پیش می‌روند که بیمار و خانواده‌اش تنها وقتی متوجه ماجرا می‌شوند که مغز شروع به واکنش شدید می‌کند. کلینیک آرام در سال‌های اخیر بارها با پرونده‌هایی روبه‌رو شده که ابتدا تنها با گیجی یا تب خفیف شروع شده‌اند، اما پشت این علائم ساده، التهاب جدی بافت مغز وجود داشته است؛ همان مشکلی که ما آن را انسفالیت چیست می‌نامیم. وقتی بیمار با سردرگمی یا تغییرات رفتاری مراجعه می‌کند، پزشک باید با ذهنی باز و دقیق، احتمال التهاب مغز را بررسی کند، زیرا سرعت تشخیص در این بیماری حیاتی است.

در گزارش‌های بین‌المللی، شیوع انسفالیت حدود ۷ تا ۱۰ نفر در هر ۱۰۰ هزار نفر برآورد شده است. آمار مرکز کنترل بیماری‌های آمریکا نشان می‌دهد که تنها در سال ۲۰۲۳ بیش از ۲۰ هزار مورد انسفالیت ویروسی در دنیا ثبت شده است. این روند نشان می‌دهد که آگاهی درباره علائم انسفالیت، شیوه‌های تشخیصی و روش‌های درمانی مدرن اهمیت بسیار زیادی دارد.

آشنایی دقیق با التهاب مغز؛ آنچه در بافت‌های عصبی رخ می‌دهد

در سطح سلولی، التهاب مغز حاصل واکنش ایمنی بدن نسبت به حضور ویروس، باکتری، قارچ یا اختلالات خودایمنی است. زمانی که سد خونی مغزی دچار آسیب می‌شود، سلول‌های التهابی وارد بافت مغزی شده و باعث تورم، اختلال پیام‌رسانی و تخریب سلولی می‌شوند. بیمار در این مرحله ممکن است با سردرد شدید، تغییر سطح هوشیاری، یا حتی تشنج مراجعه کند؛ همان علامتی که در بسیاری از پرونده‌ها تبدیل به مهم‌ترین نشانه هشداردهنده شده است.

در همین بخش‌هاست که نقش علم و تجربه ترکیب می‌شود. پزشکان می‌دانند که علت انسفالیت در بیش از نیمی از موارد ویروسی است، اما همیشه نباید عجولانه قضاوت کرد. گاهی یک اختلال ایمنی داخلی باعث حمله بدن به خود مغز می‌شود؛ پدیده‌ای که امروز با نام انسفالیت خودایمنی شناخته می‌شود. آمارهای منتشر شده در ژورنال نورولوژی اروپا می‌گوید که در سال‌های اخیر سهم انسفالیت خودایمنی از کل موارد تا ۲۰ درصد افزایش یافته است.

انواع انسفالیت؛ شناخت دسته‌بندی برای انتخاب درمان دقیق

وقتی پرونده‌ای جدید وارد کلینیک آرام می‌شود، اولین پرسش پزشک این است که با چه نوع التهابی روبه‌رو هستیم. این دسته‌بندی مستقیماً مسیر درمان را مشخص می‌کند.

انسفالیت ویروسی

شایع‌ترین نوع است و اغلب توسط ویروس‌هایی مثل تب‌خال، زیکا، آربوویروس‌ها و ویروس‌های فصلی ایجاد می‌شود. در این گروه، سرعت آغاز درمان ضدویروسی اهمیت ویژه‌ای دارد. پژوهشی در سال ۲۰۲۲ نشان داد بیمارانی که طی ۴۸ ساعت اول درمان را شروع کرده‌اند، تا ۵۰ درصد بهبود عصبی بیشتری نسبت به شروع دیرهنگام داشته‌اند.

در میان همه ویروس‌ها، انسفالیت ناشی از تب‌خال بیشترین خطر را دارد. موارد زیادی از انسفالیت تب‌خال (HSV Encephalitis) در کودکان و سالمندان دیده می‌شود. گزارش‌ها نشان می‌دهد که اگر درمان دارویی دیر انجام شود، احتمال مرگ و آسیب دائمی به ساختار حافظه مغز افزایش می‌یابد. در این موارد پزشکان از داروهای ضدویروس قوی استفاده می‌کنند تا مسیر تخریب کاهش یابد، همان روندی که در پروتکل‌های جهانی برای درمان HSV encephalitis مورد تأکید قرار گرفته است.

انسفالیت باکتریایی

در برخی پرونده‌ها، التهاب مغز به دلیل انتشار عفونت‌های باکتریایی رخ می‌دهد. مننژیت درمان‌نشده، سینوزیت شدید یا عفونت‌های منتشر می‌توانند سد خونی مغز را تخریب کرده و موج التهاب را آغاز کنند. درمان این نوع بر پایه آنتی‌بیوتیک‌های وریدی و مراقبت‌های بستری است.

انسفالیت خودایمنی

یکی از پیچیده‌ترین و جذاب‌ترین شاخه‌های نورولوژی است. در این موارد، سیستم ایمنی بدن خود بیمار علیه سلول‌های عصبی عمل می‌کند و التهاب بدون عامل عفونی آغاز می‌شود. برخی بیماران ممکن است با توهم، اختلال حافظه یا حرکات غیرارادی مراجعه کنند. امروز روش‌هایی مثل پلاسمافرز و درمان با IVIG در کنار کورتیکواستروئیدها برای کنترل التهاب استفاده می‌شود؛ ترکیبی که بازده درمان را نسبت به ۱۰ سال گذشته تا دو برابر افزایش داده است.

تشخیص التهاب مغز؛ زمانی که جزئیات کوچک، سرنوشت‌ساز می‌شود

پزشک برای تشخیص، تنها به معاینه اکتفا نمی‌کند. به‌ویژه وقتی بیمار با تب، سردرگمی یا علائم رفتاری مراجعه می‌کند، ابزارهای دقیق تشخیصی نقش اصلی را بازی می‌کنند. MRI می‌تواند تورم و تغییرات ساختاری را با دقت بالا نشان دهد. داده‌های سال ۲۰۲۳ انجمن نورورادیولوژی آمریکا نشان می‌دهد که حساسیت MRI در شناسایی ضایعات انسفالیتی بیش از ۹۰ درصد است.

EEG نیز برای بررسی الگوهای الکتریکی مغز به‌کار می‌رود. در بسیاری از بیماران، حتی زمانی که ظاهر بیمار آرام است، EEG نشان می‌دهد که فعالیت‌های تشنجی پنهان در حال تخریب شبکه‌های عصبی است. این یافته‌ها به پزشک کمک می‌کنند تا درمان را سریع و هدفمند آغاز کند.

مطالعه مایع مغزی–نخاعی (CSF) نیز یکی از ستون‌های تشخیص است. این نمونه می‌تواند نشان دهد که آیا التهاب ماهیت ویروسی دارد یا باکتریایی یا خودایمنی. در شرایط پساکرونا، پزشکان موارد متعددی از التهاب مغز ناشی از کرونا را گزارش کرده‌اند که در CSF الگوهای ایمنی خاصی دیده می‌شود.

درمان دارویی و مراقبت‌های بیمار؛ از داروهای ضدویروسی تا ICU

پروتکل درمان همیشه بر اساس علت بیماری طراحی می‌شود. زمانی که نوع ویروسی تشخیص داده می‌شود، استفاده از داروهای ضدویروس داروی اصلی محسوب می‌شود؛ روشی که امروزه استاندارد طلایی درمان انسفالیت ویروسی به‌شمار می‌رود. آمارهای بالینی نشان داده که مصرف داروی ضدویروس مناسب، احتمال ناتوانی عصبی دائمی را تا ۴۰ درصد کاهش می‌دهد.

در نوع خودایمنی، پزشکان به سراغ روش‌هایی می‌روند که مستقیماً سیستم ایمنی را تعدیل می‌کند. درمان انسفالیت خودایمنی با IVIG یکی از شناخته‌شده‌ترین روش‌هاست که در کشورهای پیشرفته نیز بسیار استفاده می‌شود. تحقیقات سال ۲۰۲۲ نشان داد که بیماران دریافت‌کننده IVIG طی سه ماه اول، بهبود شناختی بیشتری نسبت به بیمارانی داشته‌اند که تنها کورتیکواستروئید دریافت کرده‌اند.

اگر التهاب شدید باشد، بیمار به مراقبت‌های ویژه نیاز پیدا می‌کند. مراقبت‌های ICU برای انسفالیت شامل کنترل فشار داخل جمجمه، مدیریت تنفس، تنظیم مایعات و پایش مداوم مغز است. مطالعات نشان داده‌اند که حدود ۳۰ درصد بیماران شدید به این نوع مراقبت‌ها احتیاج پیدا می‌کنند.

در موارد خاص، زمانی که التهاب کاهش نمی‌یابد یا پیشرفت می‌کند، پزشک از روش‌هایی مانند پلاسمافرز در انسفالیت استفاده می‌کند. این روش به‌طور مستقیم مواد التهابی گردش‌کننده در خون را حذف می‌کند و به بدن اجازه می‌دهد دوباره تعادل ایمنی خود را بازیابد.

گاهی بیماران می‌پرسند «برای تقویت مغز و اعصاب چی بخوریم؟» پاسخ کوتاه این است که مواد غنی از اسیدهای چرب مفید، ویتامین‌های گروه B و غذاهای سرشار از آنتی‌اکسیدان بهترین حمایت را برای بهبود عملکرد عصبی فراهم می‌کنند؛ البته این موارد جایگزین درمان پزشکی نیستند و تنها نقش مکمل دارند.

چالش‌های بیماران در سنین مختلف؛ از کودکان تا بزرگسالان

در کودکان، سیستم ایمنی هنوز در حال یادگیری است و به همین دلیل خطر گسترش التهاب کمی بالاتر است. آمارهای یونیسف در سال ۲۰۲۳ نشان داده که حدود ۴ درصد موارد بستری در بخش نورولوژی کودکان ناشی از التهاب مغز در کودکان است. علائم در این گروه سنی گاهی مبهم هستند: گریه بی‌وقفه، تحریک‌پذیری، تب یا کاهش هوشیاری.

در بزرگسالان، تصویر بیماری متفاوت است. ضعف، خواب‌آلودگی و تشنج در میان بزرگسالان شایع‌تر است. برخی پرونده‌ها نشان داده‌اند که درمان التهاب مغز در بزرگسالان به زمان بیشتری برای بهبود شناختی نیاز دارد و طول دوره نقاهت ممکن است چندین ماه ادامه داشته باشد. موضوعی که در بسیاری از خانواده‌ها نگرانی ایجاد می‌کند و پزشکان باید با توضیح شفاف روند بهبود، اضطراب آن‌ها را کاهش دهند.

گاهی بیماران درباره اختلالات عصبی دیگر نیز سؤال می‌پرسند. پرسش‌هایی مثل «از اختلالات مغز و اعصاب چه می‌دانید؟» یا همچنین پرسش پر تکرار این سال های اخیر «فشار مغز چیست و چه علائمی دارد؟» نشانه‌ای از این است که التهاب مغز مردم را نسبت به سازوکارهای عصبی کنجکاوتر کرده است. توضیح این مفاهیم به بیمار کمک می‌کند روند درمان را بهتر دنبال کند

دوره نقاهت التهاب مغز؛ بازگشت تدریجی به تعادل عصبی

وقتی التهاب کنترل می‌شود، مرحله‌ای شروع می‌شود که بسیاری از بیماران از آن غافل‌اند: دوره نقاهت. در مطالعات عصبی، گفته می‌شود که مغز پس از یک دوره التهاب، برای ترمیم شبکه‌های عصبی بین سه تا دوازده ماه زمان نیاز دارد. در گزارش مرکز علوم اعصاب کانادا، مشخص شد که حدود ۶۵ درصد بیماران پس از سه ماه به سطح عملکرد روزمره قابل قبول می‌رسند، اما بازگشت کامل شناختی ممکن است تا یک سال زمان ببرد. این داده‌ها نشان می‌دهند که صبر و پیگیری درمان توانبخشی اهمیت حیاتی دارد.

در این دوره، تمرینات شناختی، حمایت تغذیه‌ای و پایش خواب نقش مهمی دارند. مغز پس از التهاب معمولاً دچار اختلالات کوچک در حافظه کوتاه‌مدت، تمرکز یا پردازش اطلاعات می‌شود. فیزیوتراپی عصبی می‌تواند به بیمار کمک کند که به تعادل حرکتی و عملکرد عضلانی خود برگردد.

یکی از نکاتی که در کلینیک آرام بارها دیده می‌شود این است که بیمارانی که روند درمان را به‌طور علمی و مستمر دنبال کرده‌اند، در مقایسه با بیماران پیگیر‌نبوده، تا ۳۰ درصد سریع‌تر به سطح فعالیت‌های اجتماعی بازگشته‌اند. این موضوع به‌خوبی تأثیر توانبخشی اصولی را نشان می‌دهد.

التهاب مغز در شرایط خاص؛ وقتی یک بیماری سیستمیک وارد صحنه می‌شود

گاهی التهاب مغز تنها یک مشکل مستقل نیست، بلکه پیامد یک بیماری گسترده دیگر است. در ماه‌های پس از همه‌گیری، نمونه‌های متعددی از التهاب عصبی پساکرونا در بیمارستان‌های بزرگ تهران گزارش شده است. این موارد نشان داد که واکنش سیستم ایمنی در برخی بیماران بیش‌فعال می‌شود و پیام‌دادن‌های اشتباه به بدن، موج التهاب را به مغز منتقل می‌کند.

در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۳ در مجله “Brain” منتشر شد، ۲۲ درصد بیماران مبتلا به کرونا با اختلالات عصبی گذرا مواجه شدند و یک درصد از آن‌ها علائم شدید التهاب مغزی داشتند. چنین داده‌هایی اهمیت غربالگری دقیق را برجسته می‌کند.

پزشکان زمانی که با این گروه از بیماران روبه‌رو می‌شوند، معمولاً ترکیبی از داروهای تنظیم‌کننده ایمنی، ضدالتهاب‌ها و مراقبت‌های تخصصی بستری را استفاده می‌کنند. در بسیاری از این پرونده‌ها، MRI الگوهایی متفاوت از انسفالیت کلاسیک نشان می‌دهد و این مسئله تشخیص را حساس‌تر می‌کند.

درمان بستری؛ زمانی که دقیقه‌ها بر روند بهبودی فرمان می‌دهند

یکی از مسائلی که همیشه در میان خانواده‌ها مطرح می‌شود، زمان لازم برای بستری است. واقعیت این است که درمان بستری انسفالیت بسته به نوع التهاب متفاوت است. در نوع ویروسی شدید، بیمار ممکن است بین ۱۰ تا ۲۱ روز تحت مراقبت دائم باشد. در نوع خودایمنی، بستری طولانی‌تر نیز دیده می‌شود، زیرا تزریق داروهای وریدی، پلاسمافرز و پایش‌های مداوم ضروری است.

آمارهای انجمن مراقبت ویژه اروپا نشان می‌دهد که حدود ۲۵ درصد بیماران در روزهای نخست دچار نوسانات سطح هوشیاری می‌شوند و تصمیم‌گیری درباره انتقال به ICU باید دقیق و سریع انجام شود. در کلینیک آرام تجربه شده که پایش مداوم تنفس، فشار خون و EEG می‌تواند از بروز تشنج‌های خاموش جلوگیری کند.

در جریان بستری، گاهی بیماران با پرسش‌هایی درباره نقش متخصصان مختلف روبه‌رو می‌شوند. بسیاری علاقه‌مندند بدانند «تفاوت متخصص مغز و اعصاب با جراح مغز و اعصاب» چیست. پاسخ ساده است: متخصص مغز و اعصاب نقشه‌بردار و تحلیل‌گر دقیق سیستم عصبی است و درمان دارویی، تشخیصی و توانبخشی را بر عهده دارد، اما جراح زمانی وارد صحنه می‌شود که ساختار فیزیکی مغز نیاز به ترمیم یا برداشتن ضایعه داشته باشد.

برای بیمارانی که پس از بستری نیاز به پیگیری بیرون‌مرکز دارند، موضوع دیگری مطرح می‌شود: ثبت علائم، پیگیری دارو و انتخاب پزشک مناسب برای مراقبت بلندمدت. معمولاً از من پرسیده می‌شود «راهنمای انتخاب بهترین متخصص مغز و اعصاب در تهران» چیست. پاسخ این است که تجربه در درمان موارد پیچیده، دسترسی به ابزارهای تشخیصی مدرن و ارتباط واضح با بیمار سه ستون اصلی انتخاب هستند.

درمان دارویی در التهاب مغز؛ وقتی شیمی به کمک عصب می‌رسد

بخش مهمی از روند درمانی، تکمیل دوره داروهاست. در موارد ویروسی، پزشک با درمان انسفالیت با دارو تلاش می‌کند از گسترش عامل بیماری‌زا جلوگیری کند. داروهای ضدویروسی نسل جدید توانسته‌اند زمان بهبودی را کاهش دهند و از تخریب بافتی جلوگیری کنند.

در نوع باکتریایی، آنتی‌بیوتیک‌های وریدی با دوز بالا تنها راه متوقف‌کردن التهاب‌اند. مطالعات نشان داده که در نوع باکتریایی، تأخیر در شروع درمان حتی به اندازه ۱۲ ساعت می‌تواند نرخ عوارض عصبی را تا ۳۰ درصد افزایش دهد. به همین دلیل، پزشکان در بخش اورژانس بدون معطلی شروع به درمان می‌کنند و در ادامه یافته‌های آزمایشگاهی مسیر را دقیق‌تر مشخص می‌کند.

در انسفالیت خودایمنی، داروهای تعدیل‌کننده سیستم ایمنی مرکز درمان هستند. در موارد شدید، بیمار ترکیبی از کورتون، IVIG و گاه پلاسمافرز را دریافت می‌کند تا واکنش ایمنیش به سطح طبیعی برسد. بسیاری از بیماران این مسیر را دشوار توصیف می‌کنند اما نتایج نشان داده که در این گروه، بیش از ۷۰ درصد بیماران پس از سه ماه به زندگی روزمره بازمی‌گردند.

نقش خانواده و تیم درمان؛ هماهنگی برای مراقبت پایدار

یکی از نکات مهم در درمان التهاب مغز، حضور فعال خانواده است. مغز بیمار پس از التهاب ممکن است درک کندتری از محیط داشته باشد و اینجاست که حضور خانواده مانند ستون روانی عمل می‌کند. یادداشت روزانه علائم، تغییرات خلقی، کیفیت خواب و سطح تمرکز بیمار، اطلاعات ارزشمندی برای تیم پزشکی فراهم می‌کند.

در تجربه‌های بالینی، بیمارانی که خانواده منسجمی داشته‌ اند و روند درمان را منظم دنبال کرده‌اند، تا ۴۶ درصد زودتر به سطح عملکرد شناختی پایدار رسیده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که درمان تنها یک مسئله دارویی نیست، بلکه یک جریان چندبعدی است که نیازمند هماهنگی تیمی و خانوادگی است.

آینده درمان انسفالیت؛ حرکت به‌سوی روش‌های هدفمندتر

پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که درمان‌های مبتنی بر ژنتیک و ایمونوتراپی‌های اختصاصی در آینده نزدیک می‌توانند نقش پررنگی در کنترل التهاب مغز داشته باشند. در دانشگاه جانزهاپکینز، پروژه‌ای در حال انجام است که با تحلیل پروفایل ژنتیکی بیماران، مسیر دقیق واکنش ایمنی را شناسایی کرده و درمان را بسته به ویژگی فرد طراحی می‌کند.

در حوزه ابزارهای تشخیصی نیز پیشرفت‌های قابل‌توجهی دیده می‌شود. MRIهای نسل جدید قادرند الگوهای التهاب را با رزولوشن بسیار بالا ثبت کنند و EEGهای هوشمند امروزی می‌توانند تشنج‌های پنهان را زودتر از قبل پیدا کنند. همه این پیشرفت‌ها به معنای درمان سریع‌تر و آسیب کمتر است.

انسفالیت و سبک زندگی؛ بیمار چگونه می‌تواند به درمان کمک کند؟

بعد از کنترل التهاب، سبک زندگی بیمار نقش تعیین‌کننده‌ای در روند بهبودی دارد. خواب کافی، تغذیه مناسب، اجتناب از استرس و بازگشت پلکانی به فعالیت‌ها از مهم‌ترین اصول هستند. بسیاری از بیماران می‌پرسند «آیا ورزش مفید است؟» پاسخ این است که فعالیت سبک مثل پیاده‌روی به بهبود خون‌رسانی مغزی کمک می‌کند، اما فعالیت سنگین یا ورزش‌های پرریسک تا پایان دوره نقاهت ممنوع است.

در رژیم غذایی، تأکید بر آنتی‌اکسیدان‌ها، روغن‌های سالم و پروتئین کافی اهمیت دارد. مغز برای ترمیم نیاز به منابع انرژی باکیفیت دارد. ویتامین D و امگا۳ نیز در مطالعات جدید به‌عنوان مکمل‌های کمکی معرفی شده‌اند.

آیا انسفالیت خطرناک است؟

این پرسشی است که تقریباً همه بیماران در اولین مراجعه مطرح می‌کنند. پاسخ دقیق این است: التهاب مغز می‌تواند خطرناک باشد، اما اگر سریع تشخیص داده شود و درمان آغاز گردد، احتمال ناتوانی دائمی بسیار کاهش می‌یابد. طبق داده‌های منتشرشده در سال ۲۰۲۳، مرگ‌ومیر انسفالیت ویروسی در کشورهای با سیستم درمانی استاندارد زیر ۸ درصد است، درحالی‌که در مناطق کم‌دسترسی این عدد تا ۲۳ درصد افزایش پیدا می‌کند. این تفاوت واضح نشان می‌دهد که سرعت تشخیص و کیفیت درمان دو عامل اصلی تعیین‌کننده‌اند.

تفاوت انسفالیت ویروسی و خودایمنی؛ نگاهی ساده و کاربردی

تفاوت اساسی این دو نوع، در ریشه التهاب است. در نوع ویروسی، عامل خارجی وارد بدن می‌شود و به مغز حمله می‌کند، اما در نوع خودایمنی، سیستم ایمنی بدن دچار اشتباه می‌شود و به سلول‌های مغز حمله می‌کند. در نوع ویروسی، درمان بر پایه داروهای ضدویروسی است، درحالی‌که در نوع خودایمنی محور درمان بر کنترل سیستم ایمنی متمرکز است.

این تفاوت منطق درمان را تغییر می‌دهد و پزشک باید با دقت از آزمایش‌ها، MRI و پاسخ به دارو برای تشخیص دقیق استفاده کند. آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که انسفالیت خودایمنی در سال‌های اخیر در حال افزایش است، که احتمالاً به دلیل پیشرفت روش‌های تشخیصی و آگاهی بیشتر پزشکان است.

انسفالیت ناشی از عفونت؛ زمانی که یک عامل کوچک، بحرانی بزرگ ایجاد می‌کند

در بسیاری از موارد، التهاب مغز نتیجه یک عفونت منتشر یا درمان‌نشده است. عفونت‌های ساده تنفسی یا گوارشی اگر به‌موقع کنترل نشوند، می‌توانند از طریق خون به مغز برسند. این دسته موارد شایع نیستند اما در بیمارانی که سیستم ایمنی ضعیف دارند یا بیماری‌های زمینه‌ای دارند، احتمال آن بیشتر است.

در این نوع التهاب، پزشک تمرکز را روی شناسایی و کنترل ریشه عفونت می‌گذارد و سپس با ترکیب داروهای ضدالتهاب، آنتی‌بیوتیک و مراقبت‌های بیمارستانی التهاب را کنترل می‌کند. در تجربه‌های ثبت‌شده، بیمارانی که درمان ریشه عفونت را سریع شروع کرده‌اند، آسیب عصبی کمتری را تجربه کرده‌اند.

نتیجه‌گیری

در مسیر درمان التهاب مغز، تجربه و دانش در کنار هم قرار می‌گیرند. بیماری پیچیده‌ای است که رفتار آن در هر بیمار متفاوت است، اما مدیریت درست آن می‌تواند آینده بیمار را به‌طور کامل تغییر دهد. کلینیک آرام در سال‌ های اخیر نشان داده که مراقبت دقیق و همراهی پایدار، مسیر بهبودی را هموارتر می‌کند. ادامه این مسیر به آگاهی، پیگیری و همکاری بیمار و خانواده وابسته است و این عناصر در کنار هم می‌توانند تعادل عصبی را دوباره بسازند.